uzerine cok fazla sey soylenebilecek ama sadece bakmanin yettigi bir karikatur.. cok fazla siradanlasmadi mi sizcede bizler icin.. boyacilik yapan sandik sirtinda dolasan 6-7 yaslarinda cocuklar, onunde tarti abla tartiyim abi tartiyim diye bir nevi dilenmek zorunda kalan cocuklar, boyle bir cocukluk yasadiktan sonra ileride nasil bir degisime ugradiklarini ve hayata nasil bir bakis acisi kazandiklarini hic dusundunuz mu ? onlarin yeri cocukparklarinin, salincaklarin, kaydiraklarin onu degil, ici, ustu olmali, onlarin eli ayakkabi boyarken degil kaydiraktan duserken pislenmeli, birini tartip 50 kurus kazanmayi beklerken degil salincakta sallanirken hayallere dalmali.. onlar icin en ufak bir caba bile harciyor muyuz ? isin asli ben bu durumu pek dusundugumu bile soyleyemicem.. ( bunu soylerken utaniyor muyum ? evet ) neyse belki bu karikature baktiktan sonra parkin onundeki bu cocuklara bakisimiz da degisir..

Rana Mermertaş

Cok guzel bir karikatur, karikaturun sahibi Haslet Soyöz, bir sonraki karikaturunde sanirim hic bir yesil alan kalmamis olur..

Ion Barbu

Kirmizi Bisiklet yazimdan sonra İon Barbu’ye ait bu odullu karikaturun konuya cuk oturdugunu dusundum ve paylasmak istedim. Anne ve babasiyla ayni salonda oturan bu cocugun resmedildigi karikaturde disardan birbirlerine bir adim yakin gozuken aile bireylerinin daha dogrusu anne ve babanin cocuklarindan ne kadar uzakta oldugunu goruyoruz. Bir adada oyuncaklariyla yalniz! basina.. Harika bir karikatur..