Ion Barbu

Kirmizi Bisiklet yazimdan sonra İon Barbu’ye ait bu odullu karikaturun konuya cuk oturdugunu dusundum ve paylasmak istedim. Anne ve babasiyla ayni salonda oturan bu cocugun resmedildigi karikaturde disardan birbirlerine bir adim yakin gozuken aile bireylerinin daha dogrusu anne ve babanin cocuklarindan ne kadar uzakta oldugunu goruyoruz. Bir adada oyuncaklariyla yalniz! basina.. Harika bir karikatur..

 Kirmizi bisiklet Can Dündar’ın babalar ve çocuklar üzerine yazdıgı içeriginde çok basarılı ve yerinde saptamaların bulundugu okunası bir kitap. Babamın ogluydum önce.. Oglumun babası oldum sonra diyerek çocukluktan babalıga geçişi, o büyük sorumlulugu ve bunun beraberinde getirdigi büyük mutlulugu çok güzel dile getirmis Can Dündar. Kendi çocuklugundan bahsetmis kitabin başında ve bunu öyle güzel bizlere sunmuş ki o yıllarda yaşamamış olan ben bile o yıllarda yaşamış kadar sıcaklıgını hissettim o dönemin. Daha sonra çocuklara, gençlere onların problemlerine daha çok da ebeveynleriyle olan ilişkilerindeki uçuruma dikkat cekmiş Can Dündar çok yerinde tespitlerle birlikte. Bu tespitlerini basından, yasanmis bir çok gerçek olayla desteklemiş, farklı uzman görüşlerini sunmuş, bunlar kitabin objektifligi açısından oldukça önemli  detaylar ve bu detaylar kitabı daha okunulabilir, daha anlaşılabilir hale getiriyor. Söz konusu çocuklar ve gençler olunca egitim sistemimizde ki eksikliklerden daha dogrusu absürdlük ve saçmalıklardan da ziyadesiyle bahsedilmiş ve bunu düzeltmek için kökten bir degişiklik mümkün olmasada biryerlerden başlanılması gerektiginin altını çizmiş. Can Dündar da günümüz aile yapısından, ebevenylerin çocuklarıyla olan ilişkilerinden umudu kesmiş olacak ki, kitabinda ebeveynlere nasihatten çok çocuklara sesleniyor, onlardan sorumluluk almalarını ve birşeyleri degiştirmeye calişmalarını istiyor ki bu günün çocukları yarının ebeveynleri olduklarında aynı hataları yapmasınlar, daha saglıklı bir nesil yetişsin. Zaten sanırım yapabilecegimiz en köklü degişiklik de yeni gelecek nesli eskisiyle yer degiştirmeden önce olmasi gerektigi gibi hazırlayabilmek eskilerin çıkardıgı tüm zorluklara ragmen. Can Dündar en azindan yazdigi kitapla bir şeyleri degiştirmeyi denemiş, bizlerde bu kitabı olabildigince çok kişiye okutarak bu degişime katkıda bulunmalıyız, gerci herşeyin en dogrusunu ve en iyisini ben bilirim hastaliginin ( ki çogu zaman hiçbir şey bilmezken ) zirve yaptigi toplumumuzda, kitap da yazanların ne kadar etkiliyici olacagi tartısılır ama ufacık bir gürüh bile kendini degiştirmek yolunda adım atsa, en azindan kitabi okuyan gencler bir adim yol kat etse, Can Dündar tek bir adam icin buyuk bir is basarmis olur. Buradan bu yazıyı kac kişi okur bilemicem ama bir kisi bile okuyup kitabı alma geregi duyarsa ben de tek bir adam için büyük bir iş başarmış olacagıma inaniyorum ;) Haydi atlayın kırmızı bisikletlere..

(Kitaptan bir alıntı: “zaman, neden en mutlu oldugumuz an ışıktan hızlısın, acı  çektigimizde kaplumbagadan yavaş…”