Not: yazıda film ile ilgili spoiler içeren kısımlar sınırlıda olsa mevcut olabilir izlememiş olanlar için ama haaa ! diyeyim.

Bir film delisi olan ben uzun süredir ” raging bull ” filmini izlememiş olmanın ezikliği içerisindeydim. Eğer rocky serisine aşık, boksa aşık, robert de niro ne yapsa izlerim diyen, renksiz filmlerden büyük haz alan biri iseniz raging bull’u izlememiş olmak eşekliktir ve evet dün geceye kadar bende öyle idim. Film hakkında çok şey okumuş, görmüş ve duymuş birisi olarak ben tipik bir şekilde filmden çok fazla şey beklerek izlemeye başladığımı söyleyebilirim. Filmin en büyük özelliklerinden birisi Robert de niro ‘nun en iyi performanslarından birisinin belkide en iyisinin bu filmde olmasıydı. ( şahsi fikrim gelmiş geçmiş en iyisi taxi driver daki travis’dir. ).Filmin yönetmeni Scorsese yine çeşitli eleştiriler yükleyerek inandıklarını perdeye yansıttığı bir film yapmış. Filmdeki şiddet sahneleri ise sıradan bir bakış açısıyla doğal olarak sıradan gözüktüğü gibi geniş bir bakış açısına sahip olunduğunda ise çok etkileyici bir hal almakta. Örneğin rakibinin suratına yumrukları ardı ardına indiren boksörün kendi yüzüne rakibinin kanının boca edilmesi, seyircilerin üstlerine kanın fışkırması, ve suratı kamyon geçmişe dönen jake la motta’nın rakibinin üzerine doğru giderek ( ayakta bile zor durmasına rağmen ) beni yendin ama ben hala ayaktayım yendin ama yıkamadın demesi bu şartlar altında bile  hırsın ve şiddetin insanı nasıl bir ruh haline bürüyebileceğini çok güzel göstermiş bizlere. Oyunculardan Joe Pesci’ye ( çok kral pes oynar manyakıdır delisidir dememk için çok mücadele ettim, ama başaramadım ! ) ayrı bir parantez açmak istiyorum, gerçekten hayranlık uyandıran, ödüllere layık bir performans da ondan gelmiş bu sinema şaheserinde, özellikle kardeşinin karısına sarkan adamın suratında bardağı patlatması ve hırsını alamayarak kafasını taksinin kapısının arasına sıkıştırarak öldüresiye hırpaladığı sahnelerde bizleri derinden etkiliyor bu 1.55′lik dev adam. Filmde unutulmazlarım arasına giren sahneleri saymam gerekirse ; la motta’nın bilerek kaybettiği maçtan sonra soyunma odasında ne yaptım ben diye göz yaşlarına boğulması, bilerek suratını dağıttırdığı ve akabinde rakibine giderek beni hala yıkamadın, ayaktayım diye meydan okuması, kardeşini karımla yattın mı diye sorgulaması, joe pesci’nin ( filmdeki adını unuttum lanet ben ) kardeşine asılan adamı harabeye çevirmesi ve son olarak la motta’nın hapishanede hücreye tıkıldıktan sonra neden diye ağlayarak kendisiyle girdiği iç hesaplaşma sahneleri sinema dünyamdaki özel yerlerini almışlardır. Diğer sahneler boş mudur aksine onlar da çok doludur ama bunların yerleri ayrı. Son olarak şunuda söylemeden geçemicem bu görüşüme muhtemelen katılan kimse olmayacaksada filmi ” rock 1 ” kadar beğenmediğimi, yada beğenmek değilde  bana rocky 1 kadar özel şeyler hissettirmediğini söylemeliyim.

Rolling Stones müzik dünyasını sallamaya hazırlanıyor.

Grup 2006 yılının sonbaharında New York Beacon Theatre’de başarılı yönetmen Martin Scorsese tarafından iki gün içinde kaydedilen görüntülerden oluşan belgesel filmi 4 Nisan 2008 de piyasaya çıkıyor. Filmde unutulmaz Rolling Stones şarkıları seslendiriliyor, sahne arkası görüntüler ve misafir sanatçı performanslarıyla son derece keyfli bir belgesel film olmaya aday.

(more…)